نوای جنوب:قطارِ در حال حرکت را سنگ می‌زنند؛ درختِ پُرثمر را هم.

پشتِ سرِ آدمِ موفق همیشه حرف هست، همیشه قضاوت هست، همیشه تخریب هست.

اما سؤال اینجاست: چرا به جای آنکه از دیدن موفقیت یک هم‌وطن خوشحال شویم، به جای آنکه دستش را بفشاریم و به بودنش افتخار کنیم، تلاش می‌کنیم او و مجموعه‌اش را با بی‌انصافی، تهمت و حرف‌های بی‌اساس زمین بزنیم؟

چرا به جای همدلی، سنگ می‌زنیم؟

امروز کشور ما درگیر یک نبرد واقعی است؛ نبردی اقتصادی، سخت و نفس‌گیر. در چنین شرایط حساسی، تخریب یکدیگر یعنی ضربه زدن به ریشه‌های اقتصاد همین سرزمین. یعنی کند کردن حرکتی که می‌تواند امید، اشتغال و آینده بسازد.

ما اما ایستاده‌ایم.

با تمام سنگ‌ها، با تمام زخم‌ها، با تمام بی‌مهری‌ها و تهمت‌ها.

ایستاده‌ایم پای ایران. پای مردم عزیزمان.

نه از سر اجبار، بلکه از سر باور.

با جان و دل می‌جنگیم، تلاش می‌کنیم، می‌سازیم و عقب نمی‌نشینیم؛ چون موفقیت ایران، موفقیت تک‌تک ماست.

ما به جای توقف، قوی‌تر می‌شویم.

به جای عقب‌نشینی، مصمم‌تر قدم برمی‌داریم.

و باور داریم که آینده را کسانی می‌سازند که در سخت‌ترین روزها هم ایستادن را انتخاب می‌کنند.

برای ایران می‌مانیم.

برای مردم می‌جنگیم.

و با افتخار ادامه می‌دهیم.