نوای جنوب:در سپهر مسئولیت اجتماعی بنگاه‌های صنعتی، آن‌گاه که سخن از توسعه پایدار به میان می‌آید، تمایز میان وعده و عمل به خطی باریک اما سرنوشت‌ساز بدل می‌شود. در این میان، اقدام اخیر مهندس قنبریان در کلنگ‌زنی مدرسه پردیس در عسلویه، جلوه‌ای روشن از ترجمه تعهد به کنش و تبدیل مسئولیت به اثر ماندگار است؛ رویدادی که فراتر از یک پروژه عمرانی، حامل پیامی عمیق از نگاه آینده‌نگر به سرمایه انسانی است.

این اقدام، بازتاب رویکردی است که توسعه را نه صرفاً در ارقام تولید و ترازهای مالی، بلکه در ساختن زیرساخت‌های دانایی و امید تعریف می‌کند. مدرسه پردیس، به‌مثابه نمادی از پیوند صنعت و جامعه، نشان می‌دهد که نگاه راهبردی به آموزش، می‌تواند هم‌زمان ضامن بالندگی اجتماعی و پایداری صنعتی باشد. در اقلیمی که صنعت با تمام وزن خود حضور دارد، سرمایه‌گذاری بر آموزش، توازن هوشمندانه‌ای میان رشد اقتصادی و مسئولیت اجتماعی برقرار می‌کند.

ناظران معتقدند تحقق این وعده، نمونه‌ای گویا از وفاداری به تعهدات اعلام‌شده و درک عمیق از نقش صنعت در زیست‌بوم پیرامونی است. کلنگ‌زنی مدرسه پردیس، نه یک حرکت نمادین، بلکه تصمیمی معنادار در مسیر تقویت پیوند اعتماد میان صنعت و جامعه محلی تلقی می‌شود؛ پیوندی که بر پایه عمل‌گرایی، شفافیت و نگاه بلندمدت استوار است.

در نهایت، این رویداد تصویری از مدیریتی ترسیم می‌کند که توسعه را یک پروژه تک‌بعدی نمی‌بیند، بلکه آن را شبکه‌ای به‌هم‌پیوسته از اقتصاد، جامعه و آینده نسل‌ها می‌داند. وعده صادق مهندس قنبریان در قالب این اقدام، نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با یک تصمیم سنجیده، اثری ماندگار در حافظه اجتماعی برجای گذاشت و معنای واقعی مسئولیت را از سطح شعار به عرصه واقعیت منتقل کرد.