نوای جنوب:در معماری کلان اقتصاد ملی، صنعت پتروشیمی نه‌تنها یک بخش تولیدی، بلکه ستونی بنیادین از ثبات، ارزآوری و قدرت صنعتی به‌شمار می‌آید؛ صنعتی که با پیوند عمیق میان فناوری، سرمایه و دیپلماسی اقتصادی، نقش تعیین‌کننده‌ای در موازنه‌های راهبردی ایفا می‌کند. در چنین زیست‌بومی، مدیریت اثربخش در رأس بنگاه‌ها به‌منزله موتور محرک پایداری و مزیت رقابتی است.

تحلیل‌های معتبر نشان می‌دهد که حمایت هدفمند و صیانت نهادی از مدیران عامل موفق، یک انتخاب سلیقه‌ای یا مقطعی نیست؛ بلکه راهبردی مبتنی بر عقلانیت اقتصادی و منافع بلندمدت کشور است. مدیرانی که با کارنامه‌ای متقن، توان هدایت سرمایه‌های عظیم، مدیریت ریسک‌های پیچیده و هم‌افزایی زنجیره ارزش را به نمایش گذاشته‌اند، سرمایه‌های نامشهود اما حیاتی این صنعت محسوب می‌شوند.

در فضای پرتلاطم بازارهای جهانی، ثبات مدیریتیِ هوشمندانه به‌مثابه سپری در برابر شوک‌ها عمل می‌کند. صیانت از مدیران عامل کارآمد، به معنای پاسداشت دانش انباشته، تداوم راهبردها و حفظ اعتماد ذی‌نفعان است؛ امری که به‌طور مستقیم بر اعتبار سازمانی، بهره‌وری عملیاتی و جایگاه بین‌المللی صنعت اثر می‌گذارد. تجربه‌های موفق جهانی نیز گواه آن است که کشورهایی با صنایع پیشرو، بیش از هر چیز بر استمرار مدیریت‌های اثبات‌شده تکیه کرده‌اند.

در این چارچوب، حمایت حرفه‌ای از مدیران عامل موفق، نه نفی پاسخ‌گویی است و نه تعطیلی ارزیابی؛ بلکه تقویت سازوکارهای حکمرانی شرکتی و ایجاد سپری منطقی در برابر فرسایش‌های غیرتخصصی است. چنین رویکردی، میدان را برای تصمیم‌گیری‌های جسورانه اما سنجیده فراهم می‌کند و امکان برنامه‌ریزی میان‌مدت و بلندمدت را افزایش می‌دهد.

صنعت پتروشیمی، با مقیاس سرمایه‌گذاری و اثرگذاری خود، به مدیرانی نیاز دارد که هم‌زمان زبان بازار، فناوری و منافع ملی را بفهمند. صیانت از این سرمایه‌های مدیریتی، در واقع صیانت از ستون‌های اقتصاد کشور است؛ راهبردی که اگر در اولویت بماند، می‌تواند افق‌های تازه‌ای از رشد پایدار، اعتبار بین‌المللی و اقتدار صنعتی را پیش روی اقتصاد ملی بگشاید.