نوای جنوب:خارگ! نامی که لرزه بر اندام دشمنان می‌اندازد و در دل یلان ایران‌زمین، شکوهی ابدی را تداعی می‌کند. این جزیره، فراتر از خاکی محصور در آب، نمادی است از صلابت ملتی که هرگز در برابر هیچ بیگانه‌ای سر فرود نیاورده است. خارگ، قلعه‌ای است بنا شده بر دستان پرتوان و اراده پولادین مردانی که هرگز پشت به میهن نکردند.

در روزگاران کهن، آن زمان که سایه شوم کشتی‌های پرتغالی، هلندی و بریتانیایی بر آب‌های نیلگون جنوب سنگینی می‌کرد، خارگ تنها یک لنگرگاه تجاری نبود؛ بلکه قلب تپنده مقاومت بود. روحی حماسی در رگ‌هایش جاری بود؛ روحی که در اوج طوفان استعمار، در وجود «میرمهنای دلیر» شعله‌ور شد. او با عزمی راسخ و صدایی که کوه را به لرزه درمی‌آورد، ایستادگی کرد و نگذاشت این امانت گران‌بها در چنگال بیگانگان گرفتار آید.

این روحیه حماسی، نسل به نسل در رگ‌های مردان جنوب جوشید. سال‌ها بعد، در سینه‌ی «رئیس‌علی دلواری»، شعله‌ورتر گشت. آنجا که امواج دریا، شاهد دلاوری مردانی بود که با دستانی خالی اما قلبی لبریز از غیرت و ایمان، برابر هجوم وحشیانه دشمنان ایستادند. و این حماسه، در جان فرماندهان دریادل و پهلوانان نامداری چون «نادر مهدوی»، «بیژن گرد» و «علیرضا تنگسیری» ادامه یافت؛ مردانی که خلیج فارس برایشان نه فقط آب، که خانه‌ای بود که با تمام وجود از آن پاسداری می‌کردند.

امروز نیز، داستان خارگ، روایتی است از پایداری بی‌بدیل. جزیره‌ای که تاریخ گواه است، دست‌های طمع‌کاری که از دور برای تصاحب آن دراز شده‌اند، هیچ‌گاه بر این خاک مقدس نرسیده و دوامی نیاورده‌اند.

آری، مردمان جنوب به خونگرمی و بخشندگی شهره‌اند، اما بدانند آنان که چشم طمع به آب و خاک این سرزمین دوخته‌اند، باید بدانند که بهای آن، «جان شیرین» است! این پاسداری، همیشگی است .