نوای جنوب: روزی که به‌عنوان مدیرعامل پتروشیمی «نوری» جایگزین «تقی صانعی» شد، قضاوت نادرستی از آینده «او» و بزرگ‌ترین زنجیره آروماتیک ایران داشتم و در جمعی گفتم فاتحه «نوری» را بخوانید، اعتقاد داشتم انتصاب «غلامرضا جمشیدی» با کوله‌باری از تجربه صرفاً در زنجیره «اوره و آمونیاک» اشتباه است.

 با گذشت ۲ سال از این انتصاب، تمام رکوردها در «نوری» شکسته شد. غول آروماتیک‌ ایران پارسال باوجود تحمیل ۲ جنگ موفق به تولید با ۱۱۲ درصد ظرفیت اسمی شد. در مجمع «فارس» با ۱۷۰ هزار تن افزایش تولید شاگرد اول تولید هلدینگی ها شد و در مجمع «تاپیکو» دومین شرکت موفق پرتفوی در سودسازی معرفی شد به طوری‌که سهم کل هلدینگ «خلیج فارس» در سودسازی «تاپیکو» ۱۱ درصد بود و سهم «نوری» به تنهایی ۱۰ درصد!

 ماجرا فقط به سودسازی و‌ رکورد تولید ختم نمی‌شود و طرح شیرین‌سازی هفته گذشته درحالی راه‌اندازی شد که خبرها حکایت از آن دارد در طرحی که نه لایسنسور خارجی حضور داشت و نه خبری از کاتالیست «ساینوپک چین» و نه کاتالیست «اکسنس فرانسه» بود به لطف ایرانی‌سازی کاتالیست، آرزوی تولید گازوئیل با ۵ PPM گوگرد هم محقق شد. گازوئیلی که در ۱۰۰ سال سابقه صنعت پالایش در این آب و خاک تولید نشده است.

در طرح جمع‌آوری گازهای مشعل هم با تغییر سبد محصولات در کنار صرفه‌جویی ۴۰ میلیون دلاری، زمینه‌ تولید «گوگرد میکرونیزه» با لایسنس و دانش کاملا ملی و ایرانی فراهم شده است.

 در روزگاری که «میعانات گازی» کیمیای صنعت نفت شده و سهم خوراک روزانه ۱۲۰ هزار بشکه‌ای میعانات به ۴۵ هزار بشکه تقلیل یافته، موتور تولید «نوری» متوقف نشده و به استناد گزارش تولید NPC باوجود همه محدودیت‌های تامین خوراک و یوتیلیتی، این زنجیره آروماتیک در صدر تولید پتروشیمی‌ها ایستاده است.

 شادروان «محمود نوری» پایه‌گذار و «تقی صانعی» از اسطوره‌های تاریخ‌ساز پتروشیمی «نوری» هستند اما پس از خداحافظی «صانعی» حتی طرفداران دوآتشه «غلامرضا جمشیدی» هم‌تصور نمی‌کردند که «او» بتواند «نوری» را ارتقا بدهد اما مدیرعامل پیشین «هنگام» و «پردیس» عملکردی درخشان و فراتر از انتظاری دارد.

 «غلامرضا جمشیدی» در این ۲ سال آن قدر خوب کار کرد که چاره‌ای برای این نویسنده دست و پا شکسته هم باقی نگذاشت که فقط یک جمله خطاب به «او» بگوید، آقای «غلامرضا جمشیدی» بابت آن قضاوت عجولانه حلال کنید..