نوای جنوب:سیدمسعود رضوی در یادداشتی در روزنامه اطلاعات نوشت: دشواری معیشت و گرانی و برخی فشارهای تازه بر زندگی اضافه شده و طبقات متوسط را هم دچار ضعف و گرفتاری‌های فراوان، از جمله فقر درآمدها و نگرانی نسبت به آینده کرده است.وضعیت نامشخص کنونی ممکن است این حس و حال را برای برخی از فعالان سابق و لاحق در سیاست که اهل خطابه و امر و نهی هم بوده‌اند ایجاد کند که بر همان نهج و همان روش سابق سخن گفته و تفصیل هم به کلام و منبر و خطابه بدهند. از جمله یک نماینده مجلس که مذاکره را به گوساله سامری تشبیه و از دیپلمات‌های کشور که با هیئت آمریکایی در اسلام‌آباد دیدار کردند با ادبیاتی ناپسند سخن گفته است.

واقعیت این است که کشور ما درگیر جنگی هولناک شده و این جنگ نه با یک همسایه یابا یک کشور متعارف، بلکه با بزرگترین ارتش کنونی جهان و متحد بی‌رحم و جنایتکارش در خاورمیانه به نام اسرائیل مستقیماً درگیری پیدا کرده‌ایم. این جنگ به صورت پنهان مدت‌ها ادامه داشته و به صورت آشکار در جنگ ۱۲روزه و سپس از آغاز جنگ رمضان تا همین امروز دوام یافته است.

اگر دست در دست ندهیم و دچار تفرقه و تشتت شویم، کار همه تمام است. زیرا تنها این دو دشمن پشت مرزها نیستند، بلکه متحدان ریز و درشت و ثروتمند آنها نیز با پترو دلار و پایگاه‌های اطلاعاتی و فرودگاه‌های نظامی و زمین و آسمان و دریایی که در اختیار دشمنان مذکور گذاشته‌اند، از هیچ ضربه و خسارت و زخمی که بر پیکر وطن و ملت ما وارد شود، ابایی ندارند.

همکاران ریز و درشت آمریکا و اسرائیل در منطقه و حضور نفوذی‌هایی که در جنگ ۱۲ روزه و پیش و پس از آن دیده و دانسته‌ایم، باید ما را نگران کند. پس به جای ضربه زدن به سیاستمداران و تعیین خط مشی مذاکره‌کنندگانی که وظایف اصلی و ذاتی خود را با شجاعت و درایت انجام می‌دهند، کاری مفید انجام دهیم یا مشکلی از راه دولت و ملت برداریم که در این روزهای سخت، نیکو ترین کارها نزد خدا و خلق همین است و بس.

متأسفانه برخی گزاره‌ها، همراه با چندین نوشته، مصاحبه، خطابه و سخنرانی‌هایی که در رسانه‌های پربازدید کشور منتشر و به صورت گسترده بازنشر می‌شود، در یک امر اتفاق دارد و آن تحقیر و بلکه تباهی دیپلماسی و مذاکره است. گویی کسانی هستند که می‌خواهند مغز و عاقله میدان و جنگ افزار را از آن جدا سازند و زبان گویای قدرت را خاموش کنند.

تمام نظریه‌پردازان بزرگ جنگ و سیاست از امام علی‌(ع) در نهج البلاغه، سون‌ تزو در هنر جنگ، خواجه نظام‌الملک در سیاست‌نامه، حکیم فردوسی در شاهنامه، و بسیاری دیگر، گفتگو را نوعی دیگر جنگ و صلح را غایت جنگ دانسته‌اند. اگر نتوان مذاکره کرد، پس هیچگاه صلح هم محقق نخواهد شد. باید همواره در جنگ و بحران زیست و این شیوه حیات، شایسته انسان متمدن و مؤمن نیست، شیوه قاتلان و ددمنشانی همچون صهیونیست‌هاست. ما برای صلح و صلاح می‌جنگیم.