ابراهیم اکبری‌دیزگاه در گفت‌وگو با خبرنگار کتاب ایرنا، با تاکید بر این‌که هر جنگی خطرات جدی برای هر کشوری دارد وگرنه نمی‌توان به آن جنگ گفت، ادامه داد: این جنگ آمریکایی‌صهیونیستی برای کوچک کردن، تجزیه کردن و ضعیف‌کردن ایران اراده کرده است، اصلی‌ترین هدف آن‌ها تجزیه ایران و چندتاکردن ایران است تا این‌که رژیم صهیونیستی در منطقه دست بالا را داشته باشد، به همین دلیل این جنگ را بسیار بسیار خطرناک می‌بینم. هرکس که نام خود را ایرانی می‌گذارد، مذهب، گرایش، دیدگاه سیاسی و فرهنگی و اجتماعی انسان‌ها هرچه باشد، باید تمام وجودش را تبدیل به گلوله کند و در مقابل دشمن بایستد، زیرا اگر ایران نباشد، انسان ایرانی دچار اختلال خواهدبود.

نویسنده کتاب «یَسبحون» با بیان این‌که در روزهای جنگ ۱۲ روزه با پرسش «چه کار باید کرد؟» درگیر بوده است، توضیح داد: به همین دلیل روایتی با عنوان «رَما» نوشتم، این کتاب وقایع‌نگاری آن ۱۲ روز است. اصلی‌ترین کار را در این شرایط، سربازان و رزمندگان انجام می‌دهند، اسلحه، موشک، هوا و فضا دست آن‌ها است؛ اما دفاع از ایران فقط به رزمندگان اختصاص ندارد، اگرچه آن‌ها سهم بزرگی دارند.

او افزود: متوجه شدم، نخستین کاری که به عنوان نویسنده باید انجام بدهم این است که با تولید امید، وحدت و همبستگی در میان مردم اجازه ندهم دشمن فضای ذهنی مردم را اشغال کند. باید به میزانی که می‌توانم حسی را که دارم با نوشتن، گفتن و تصویر تبدیل به یک مفهوم کنم تا انسان‌هایی را که در اجتماع زندگی می‌کنند، به یدکدیگر همبسته کند. مسئولیتی که به عنوان نویسنده و فعال اجتماعی بر عهده داشتم، خطیر است. در چنین وضعیتی دیدم نویسندگانی را که زانوی غم به بغل می‌گیرند و تماشا می‌کنند.

ابراهیم اکبری‌دیزگاه نویسنده

آن‌چیزی که ماجرا را تعیین می‌کند، اراده است

اکبری‌دیزگاه با تاکید بر این‌که به عنوان نویسنده باید در فضایی که در اختیار دارد، بنویسد، توضیح داد: اگر صفحه‌ای در فضای مجازی در اختیار دارم، باید آن‌جا بنویسم و تمام انرژی، اراده و اقداماتم معطوف به این باشد که از ایران تاجایی ممکن دفاع کنم. این دفاع بیش‌تر به شکل ذهنی و زبانی انجام می‌شود و اگر مردم از نظر ذهنی و زبانی آماده شوند، می‌توانند، در مقابل موشک، گرسنگی و مصائب جنگ مقاومت کنند و جنگ را به نفع ایران تمام کنند.

نویسنده کتاب «بیروط» با اشاره به اهمیت «اراده» در رسیدن به هدف، گفت: امکان و امکانات مادی داریم، اثرگذاری این امکانات مشخص است، اما آن‌چیزی که ماجرا را تعیین می‌کند، اراده است، فکر می‌کنم و یقین دارم، امکاناتی که در «توئیتر» و «اینستاگرام» وجود دارد در «بله» نیست، اما اگر اراده کنم و در شبکه اجتماعی که ۵۰۰ یا دو هزار نفر حول آن می‌چرخند به شکل شبکه‌ای اقدام کنم، این اقدام تاثیر خود را می‌گذارد اما به شرط این‌که اراده کنم.اگر ما ۲۰ یا ۵۰ نویسنده هستیم، اراده ما بر این باشد که همین تاثیرهای کوچک را داشته‌باشیم.

او با بیان مثالی توضیح داد: برکه یا مردابی را تصور کنید، که در احاطه دشمنان است، من به عنوان نویسنده می‌توانم وسط مرداب، نیلوفر بکارم. همین نیلوفر می‌تواند تاثیر شگرفی بر مرداب بگذارد، بنابراین باید خودم را به عنوان نویسنده باور کنم و اگر باور کنم این تاثیر را خواهم داشت. در روزهای جنگ ۱۲ روزه دسترسی به شبکه‌های مجازی محدود شد، در یکی از اپلیکیش‌های ایرانی برای حدود ۳۰۰ تا ۴۰۰ مخاطب می‌نوشتم، اما برخی پست‌های من توسط ۵۰ هزار نفر دیده می‌شد، و این باعث شد که بعد از تمام شدن جنگ هم به کارم ادامه دهم.