نوای جنوب:پروژه بازسازی آزادی هنوز پایان نیافته و این بار سکوهای شرقی تخریب شده‌اند تا بزرگترین ورزشگاه ایران همچنان درگیر عملیات عمرانی باشد.

نکته عجیب در این پروژه عمرانی، بازگشایی ورزشگاه آزادی در دهم دی ماه ۱۴۰۳ با برگزاری یک دیدار نمادین میان تیم منتخب سرخابی و تیم موسوم به ۹۸ است‌ که با حضور جمعی از هواداران برگزار شد و استادیوم آزادی قسمت‌های نونوار شده خود را به نمایش گذاشت، اگرچه با ورود به رختکن‌ها و برخی از سازه‌های مدید، مشخص بود که اشکالاتی بر این نوع نوسازی وارد است.

اما حالا با گذشت کمتر از یک سال، دوباره ورزشگاه آزادی وارد فاز دیگری از عملیات تخریب و در آینده نوسازی شده و باید ماه‌های بیشتری در اختیار پیمانکاران برای تغییر اساسی باشد که البته مشخص نیست که اگر قرار بر  چنین تغییرات وسیعی بود، چرا از همان ابتدا استادیوم آزادی با یک تخریب گسترده وارد فاز دوباره سازی نشده و این چنین برای دومین فصل متوالی دو تیم اصلی فوتبال ایران را در شرایط خانه به دوشی قرار داده است.

این بی‌برنامگی و تصمیمات خلق الساعه از سوی متولیان در شرایطی است که در برخی از کشورهای هم‌جوار، استادیوم‌هایی با سازه‌های باشکوه در عرض ۶ ماه ساخته شده است. نکته اینجاست که اعداد و ارقام مربوط به نوسازی ورزشگاه آزادی در حد تاسیس همان ورزشگاه‌ها است اما در اینجا به شکل دیگری از آن استفاده می‌شود.

این تصاویر خبرگزاری برنا از وضعیت جدیدی است که در ورزشگاه آزادی حاکم است؛ استادیومی که حالا دیگر با اطمینان می‌شود گفت غیر قابل استفاده خواهد بود. مدیران این ورزشگاه، تاریخ بازگشایی بعدی (دوم!) آزادی را به سال بعد احاله داده‌اند.

این در حالی است که در پایتخت هیچ استادیوم دیگری به عنوان بکاپ برای زمین آزادی وجود ندارد و ورزشگاه تختی، شهر قدس، اکباتان و سایرین هرگز کیفیت و حس و حالی که آزادی به فوتبال می‌داد را به این دو تیم پرطرفدار و مدعی فوتبال ایران نمی‌دهند و شاید بخشی از چالش فنی استقلال پرسپولیس در فصل گذشته و امسال نیز به همین دلیل باشد که آنها واقعاً میزبان بازی‌هایشان نیست.

این در حالی است که جوادی، مدیر کل تربیت بدنی استان تهران، امروز در مصاحبه‌ای ورزشگاه تختی را به ومبلی تشبیه کرد، آن هم چند روز پس از انکه انتقادات شدیدی از نحوه بازسازی ورزشگاه تختی از سوی اهالی فوتبال پس از بازی پرسپولیس – چادرملو بر زبان آمده بود و البته واکنش مجدد باشگاه پرسپولیس را هم در پی داشت.

به هر حال، از قرار معلوم ورزشگاه آزادی فعلاً در چرخه برگزاری مسابقات قرار نخواهد گرفت و امسال را باید به همین داشته‌ها قناعت کنیم؛ موضوعی که باعث می‌شود یک بار دیگر به اهمیت ساختن در ورزش پی ببریم و غفلت بزرگی که هم متوجه دو باشگاه استقلال پرسپولیس با این همه پتانسیل هواداری و ثروت‌های از دست رفته در طول این سال‌ها تست و هم متوجه متولیان ورزش که نه توان نگهداری مناسب از اماکن ورزشی را از خود نشان داده‌اند و نه جسارت کلید زدن پروژه‌های جدید و زیبا را برای فوتبال ایران دارند، چیزی که حالا پایه بخشی از توسعه فوتبال در هر کشوری محسوب می‌شود.