نوای جنوب:از هیاهوی معاندانه تا بازی در زمین جنگ اقتصادی

جعبه سیاه بلاگر فراری کجاست؟

این بلاگر که در اتفاقات اخیر تمام قد مردم را به اشوب و اغتشاش دعوت میکرد اکنون یکسره سخنان ترامپ متوهم علیه کشورمان را بازنشر میکند و البته تهمت و تخریب غلیه مدیران موفق پتروشیمی شاه بیت اوست

امین فردین؛ نامی که این روزها بیش از آن‌که با تحلیل و آگاهی گره بخورد، با جنجال، جهت‌دهی و موج‌سازی در فضای ملتهب رسانه‌ای تداعی می‌شود. در بزنگاه‌های حساس، آنجا که کشور نیازمند آرامش، عقلانیت و روایت‌های مسئولانه است، خروجی تریبون‌های مجازی او چیز دیگری بود: بازنشر محتواهای مسئله‌دار، تقویت خطوط خبری همسو با رسانه‌های معاند، و دمیدن در آتشی که بیش از هر چیز، سرمایه اجتماعی را نشانه می‌رفت.

پرسش اما اینجاست: مرز میان «اظهارنظر» و «عملیات روانی» کجاست؟

وقتی روایت‌ها نه بر مدار سند و دقت، بلکه بر پایه هیجان، سیاه‌نمایی و القای بی‌اعتمادی شکل می‌گیرند، آیا هنوز می‌توان از نقد سخن گفت؟ یا باید آن را بخشی از پازلی بزرگ‌تر دانست؛ پازلی که هدفش نه روشنگری، بلکه برهم‌زدن موازنه افکار عمومی است؟

کارنامه رسانه‌ای امین فردین، پر است از تناقض‌هایی که نمی‌توان به‌سادگی از کنارشان گذشت. از ادعاهای پرطمطراق تا تغییر مکرر مواضع، از ژست بی‌طرفی تا هم‌صدایی آشکار با جریان‌هایی که آشکارا در تقابل با منافع ملی تعریف می‌شوند. این نوسان دائمی، بیش از آن‌که نشانه پویایی فکری باشد، تصویری از بی‌ثباتی در چارچوب تحلیلی را به نمایش می‌گذارد.

در این میان، ورود هدفمند به تخریب مدیران موفق صنعتی، به‌ویژه در حوزه راهبردی پتروشیمی، فصل دیگری از این ماجراست. صنعتی که در خط مقدم جنگ اقتصادی قرار دارد، ناگهان به سوژه حملات رسانه‌ای بدل می‌شود؛ حملاتی که گاه بدون پشتوانه مستند، با ادبیاتی تند و با چاشنی اتهام مطرح می‌گردد. آیا این صرفاً نقد عملکرد است، یا بازتولید همان روایتی که تضعیف دستاوردها را دنبال می‌کند؟

اما شاید مهم‌ترین پرسش، همچنان بی‌پاسخ مانده باشد:

جعبه سیاه امین فردین کجاست؟

چه سازوکاری پشت این حجم از تولید محتوا، جهت‌دهی و موج‌سازی قرار دارد؟

چه منطق رسانه‌ای، چنین الگوی ثابتی از تقابل، بحران‌سازی و برجسته‌سازی گزینشی را توضیح می‌دهد؟

و چرا هر بار که کشور درگیر چالش‌های پیچیده می‌شود، صدای او بلندتر، تندتر و مناقشه‌برانگیزتر می‌گردد؟

در عصر شبکه‌های اجتماعی، اثرگذاری دیگر به اندازه رسانه‌های کلاسیک محدود نیست. یک بلاگر می‌تواند به‌اندازه یک اتاق خبر، فضا بسازد؛ می‌تواند امید بیافریند یا بی‌اعتمادی تزریق کند. درست از همین‌جاست که مسئولیت آغاز می‌شود. آزادی بیان، بدون مسئولیت رسانه‌ای، به‌سادگی می‌تواند به ابزاری برای تخریب، تشویش و انحراف بدل شود.

امین فردین، امروز نه فقط یک نام، بلکه نمادی از پدیده‌ای بزرگ‌تر است:

پدیده چهره‌های مجازی‌ای که در مرز باریک میان اطلاع‌رسانی و التهاب‌آفرینی حرکت می‌کنند. داوری نهایی درباره این مسیر، نه با هیجان مخاطب، بلکه با حافظه تاریخی افکار عمومی رقم خواهد خورد.

و شاید زمان آن رسیده باشد که این پرسش جدی‌تر از همیشه مطرح شود:

در میانه جنگ روایت‌ها، چه کسی پاسخگوی تبعات کلمات است؟