این وضعیت در شرایطی که حیات زیستگاهی خاص بسته به تصمیمات و عمل چندین دستگاه اداری باشد بغرنج‌تر هم خواهد شد.

تالاب حله در استان بوشهر یکی از این زیست‌بوم‌ها است که سالهاست به دلایل مختلف به ویژه اختلاف نظر سازمان آب منطقه‌ای بوشهر و سازمان حفاظت از محیط زیست رو به نابودی گذاشته است.رود دائمی حله از پیوند دو رود شور دالکی و شیرین شاپور در روستای درودگاه، بخش سعدآباد شهرستان دشتستان ایجاد شده و پس از طی مسیری طولانی در روستاهای بخش آبپخش وارد دهستان کره بند در شهرستان بوشهر شده و به دوشاخه شمالی و جنوبی تقسیم می‌شود.

شاخه شمالی، روستای کره بند را دور زده و پس از عبور از روستاهای مُحرزی، محمدی، گوابین و فراکه و ...، باپیچ و خم‌های زیاد و شیب ملایم در مصب خود یک جزیره کوچک بیضی شکل را ایجاد نموده و وارد خلیج فارس می‌شود.

شاخه جنوبی آن نیز با دِبی بیشتر وارد دشت مسطح می‌شود. درست در این منطقه است که رود خانه کاملاً به سطح اساس خود رسیده و شیب آن به حداقل می‌رسد.

با طغیان آب رودخانه در سال‌های ترسالی برای مدت زیادی از سال، آب روی زمین باقی می‌ماند و سبب رشد و پوشش انبوهی گیاهی و همچنین ایجاد مناطق اکولوژیک در جنوب روستای کره بند شده و تالاب حله را که یک زیست بوم منحصر به فرد است در شرایط اقلیمی خشک پدید می‌آورد. تالاب حله در سال ۱۳۴۲ به طور رسمی از سوی سازمان محیط زیست استان بوشهر به عنوان منطقه حفاظت شده اعلام شده است.این تالاب یکی از مهم‌ترین مناطق اکولوژیک استان بوشهر است و موقعیت جغرافیایی آن نشان می‌دهد با وجود شرایط نامساعد طبیعی، اقلیم خشک، بارش‌های شدید، کوتاه مدت و رگباری، رودهای فصلی و کم آب ودوره گرمای طولانی به دلیل موقعیت خاص مکانی در سواحل خلیج فارس، تعدیل آب و هوا در فصل پاییز وزمستان، بالا بودن سطح آب زیرزمینی، موجب رشد و انبوهی گیاهان بومی شده وسبب تنوع اکوسیستم و مقصد پرندگان مهاجر از نواحی سردسیر است.

این فعال محیط زیست اضافه کرد: وضعیت توپوگرافی منطقه، شیب زیاد درکوهپایه‌های زاگرس، شیب ملایم جلگه‌ها و تراس‌های مسیر رودخانه زمینه‌ی طغیان‌های فصلی و ایجاد دشت‌های سیلابی را فراهم آورده است. بر این اساس منبع آب تالاب در طول زمان پیدایش تا امروز، از محل طغیان ناشی ازبارش‌های سیلابی زمستانه و تا حدودی جزر و مد خلیج فارس تامین می‌شده و هرسال بر محدوده آن افزوده می‌شده است.در سال ۱۳۸۶با آبگیری سد رئیسعلی دلواری بر روی رودخانه شاپور که یکی از شاخه‌های اصلی تغذیه آب تالاب بود، سبب شده آب رودخانه به شدت کاهش یابد. به شکلی که میانگین دبی سالانه آب رودخانه حله از سال‌های ۱۳۸۵ و ۱۳۸۶ به کمتر از ۵ میلیون مترمکعب در سال رسیده است. خشکسالی‌ها و تغییرات اقلیمی نیز در دو دهه‌ی اخیر تأثیرات مهمی بر ساختار و کارکرد تالاب گذاشته است.

وی اظهار کرد: انباشته شدن رسوبات در دهانه شاخه‌های فرعی ورودی آب به تالاب و پرداخت نشدن حق آب تالاب، شیوه آبیاری نامناسب در بخش کشاورزی، چرای بی رویه، قطع پوشش گیاهی و آتش سوزی عمدی درختان تالاب از سوی مردم محلی و ناآگاهی و شناخت مردم بومی نسبت به کارکردهای مناطق تالابی، موجودیت تالاب را در معرض خطر جدی قرار داده است به طوری که از ۲۰ هزار هکتار مساحت آبی تالاب کمتر از ۴ هزار هکتارآن باقی مانده است.

متاسفانه سالهاست از سوی سازمان حفاظت از محیط زیست شاهد حرکتی جدی در حفاظت و بهبود تالاب حله که یکی از مهمترین منابع زیست محیطی استان بوشهر است نبوده ایم.