نوای جنوب:
 «بهره مندی از برنامه، حکمت و تدبیر و داشتن نگاه بلند مدت و همه جانبه»

محمدرضا بنافیان : با نزدیک شدن به فصل شکفتن شکوفه‌های بهاری و آغاز سال ۱۴۰۰ هجری خورشیدی، به تدریج تب و تاب انتخاباتی کشور در حال اوج گیری است. البته گفتنی است که مشکلات روزمره زندگی‌های شهری و فشار اقتصادی استخوان خوردکُنِ ناشی از ناکار آمدی و بی عرضگی دولت فشل مستقر، درنگی برای اندیشیدن اکثریت مردم به این مسایل  نمی‌گذارد اما در این بین هستند احزاب و جریانات سیاسی‌ای که تحرکات انتخاباتی خود را از ماه‌ها قبل آغاز کرده‌اند.


بنا به تاکید موکد رهبر فرزانه انقلاب، دعوت از آحاد مردم برای حضور پرشور و حداکثری در انتخابات وظیفه اصلی ما می‌باشد ولی مطمئنا برگزیدن یک شخص اصلح برای جایگاه خطیر ریاست جمهوری از اهمیت والایی برخوردار است. در جامعه اسلامی، شیوه‌ها و ملاک‌های انتخاب بر اصول و معیارهایی  استوار است که با نظام‌های لیبرال دموکراسی از نظر ماهیت به طور کلی متفاوت و دگرگون است.
حضرت آقا در باب همین اصول و معیارها، سال ۹۲ در دیدار با کارگران و فعالان بخش تولید کشور می‌فرمایند: *« انسان‌هاى با تدبیرى باشند، با حکمت باشند. ما در سیاست خارجى گفتیم «عزت و حکمت و مصلحت»؛ در اداره‌ى کشور هم همین جور است، در مسائل داخلى هم همین جور است، در اقتصاد هم همین جور است؛ باید با برنامه، با حکمت، با تدبیر، با نگاه بلندمدت و همه‌جانبه، با یک هندسه‌ى صحیح کارها را مشاهده کنند، نگاه کنند، وارد میدان شوند.»*


قبیله‌گرایی سیاسی که روند توسعه نظام جمهوری اسلامی را دچار معضل کرده و از هم افزايی توانمندی‌های مادی و انسانی کاسته است؛ رویه غلطی بوده است که باید در گام دوم انقلاب اصلاح شود. بیشترین بار این تغییر رویکرد و نگاه هم بر بدنه نخبگانی جامعه به ویژه دانشجویان است. جنبش دانشجویی همواره یکی از مهمترین و تاثیرگذارترین نهادها در مقاطع مختلف بوده است. تحلیل‌ها، واکنش‌ها و بسترسازی‌های این قشر، جایگاه ویژه‌ای در جهت‌گیری‌های افکار عمومی داشته است. از دانشجویان همواره انتظار می‌رود به جای انفعال و سکوت در برابر تحولات سیاسی، با شور و شعف و به دور از جناح بازی و سیاست زدگی، ملاک‌های یک فرد اصلح از نگاه امامین انقلاب را برای جامعه بازگو کنند. تماشاچی بازی سهم خواهی احزاب سیاسی شدن و یا خود را بازیچه اهداف قدرت طلبانه آنان کردن، آفت یک تشکل دانشجویی است.
وقتی دانشجو به پیاده نظام یک جریان سیاسی بدل شد، آرمان‌خواهی را از دست می‌دهد و منفعت‌طلبی و تقلیل‌گرایی جایگزین آن می‌شود. این دانشجو دیگر نمی‌خواهد یا بعضاً نمی‌تواند حق را ببیند. اگر غلطی از سیاسیون جناحش سر زد، بسیار مشکل است که بتواند آن را فریاد بزند و اصلاح وضعیت موجود را طلب کند و حقایق را ببیند. اما اگر همین دانشجو مستقل بود، مطالبه گری، آرمان خواهی و عدالتخواهی از ویژگی‌های اصلی وی برشمرده می‌شد.


یقینا در انتخابات پیش‌ رو لازم است فراتر از اینکه بازیچه دست سیاسیون و یا اسیر نام اشخاص شویم، راهکارها و برنامه‌های نامزدها را در اولویت بررسی قرار دهیم. حسن روحانی در سال ۹۲ شعارهایی جذاب را سر داد و اعلام کرد با کلید مذاکره با کدخدا قابل تحقق هستند و با همین وعده‌های رنگین و شکیل، آرای مردم را به سمت خود جذب کرد. وی در مسیر برقراری ارتباط دوستانه با آمریکا تمام تلاش خود را به کار برد و از هیچ عملی حتی تماس تلفنی با اوباما، رییس جمهور اسبق آمریکا ابایی نکرد. اما نتیجه تفکر غربگدایان در گرو زدن مشکل آب خوردن مردم به رفع تحریم‌ها و معطل گذاشتن کشور برای لاشه مرده برجام، چیزی جز فشار اقتصادی چند برابری بر طبقات فرودست جامعه و اتلاف وقت و هزینه‌های کشور نبوده است.


بدیهی است که این تجربه گران بهای ملت ایران از عهد شکنی‌های دولت‌های مختلف آمریکا موجب شده است که چنین راهبردی کارایی خود را از دست دهد و امروز مردم علاج حل مشکلات را تنها فردی می‌دانند که اعتقاد راسخ به اقتصادی مقاومتی داشته باشد و  برنامه‌ای مدون و جامع در حوزه‌های مختلف متکی بر نگاه به داخل مرزهای سرزمینی و اعتماد به جوانان نخبه در جهت فتح قله‌های پیشرفت و اعتلای کشور داشته باشد.