نوای جنوب:فرج اله کمالی  در تابستان سال 1328خورشیدی در محله ی بازار برازجان در خانواده ای فرهنگی چشم به جهان گشود.عمویش شادروان کربلائی نعمت اله کمالی متخلص به ( ناصح) در سرودن دوبیتی بد طولائی داشت و برادر ارشدش زنده یاد محمد حسین کمالی علاوه برسرودن دوبیتی، درمثنوی وغزل نیز دستی داشت اشعار زیادی ازاو برجای مانده است.برادر دیگرش شادروان هدایت اله کمالی با استفاده از صدای گرم ودلنشین وگرده ی مخصوص به خود وباخواندن دوبیتی های شاعران استان وانتشارآنها از طریق کاست ازنام آوران عرصه ی فایزخوانی به شمار می رفت.

کمالی در سن هشت سالگی پدر خودرا ازدست داد وسرپرستی خانواده به عهده ی برادر ارشدش مرحوم محمد حسین کمالی قرارگرفت .دوره ی ابتدائی را درمدرسه ی آفتاب برازجان ودبیرستان راتاکلاس پنجم دردبیرستان فردوسی همین شهر وسال آخر را دردبیرستان سعادت بوشهر دررشته ی طبیعی به پایان رسانید وپس از آن تحصیلات خود را تا مقطع لیسانس دررشته ی زیست شناسی دردانشگاه اصفهان ادامه داد . بعداز خدمت وظیفه و گذراندن دوره ی آموزشی تخصصی در تهران به عنوان کارشناس مواد خوردنی وآشامیدنی به استخدام وزارت بهداری(بهداشت ودرمان) درآمد و به مدت نه سال درشهرهای شیراز، بوشهر وبرازجان درآن اداره مشغول به خدمت بود . وی ازسال 1364پس ازانفصال ازشغل اداری ، درشرکت های ساختمانی مشغول به کارشد ودرپروژه های آسفالت جاده ی برازجان- گناوه وتهران- ساوه و نیز درپروژه ی سد انحرافی سرقنات از توابع وحدتیه به عنوان مدیر داخلی کارگاه ومدتی نیزبا سمت سرپرست کارخانه ی تولید شن وماسه درمحل بادوله درمجاورت شهر کاکی به کار اشتغال داشت .او چندین سال نیز درشهربرازجان از طریق فروشندگی لوازم الکتریکی امرار معاش می نمود و دوسال منتهی به 1392را به عنوان  حسابدار دریک شرکت تجاری به کار اشتغال داشت و درپایان آن سال به علت سکته خفیف قلبی ازادامه ی کار منصرف گردید ولی درتمام این دوران پرفراز ونشیب از سرودن شعربا گویش بومی غافل نبود تا در همین راستا درسال 1384 به کوشش آقای احمد قائمی فرد وحمایت وپشتیبانی آقای صدرالدین ماحوزی وهمسر فرهیخته ی ایشان وجناب دکتر مهدی ماحوزی، اولین چاپ دفتر شعر«دشتسونی»که حاوی بومی سروده های ایشان بودچاپ ومنتشر گردید.

استقبال بی نظیر مردم استان ازچاپ اول کتاب مشوّق ایشان درادامه ی سرایش اشعاربومی همراه با کوشش برای ریشه یابی وتبار شناسی واژگان گویش دشتستانی گردید که این تحقیقات درسال 1393 با انتشارچاپ دوم «دشتسونی» به بار نشست .این کتاب که هم اکنون در کتاب فروشی های معتبر استان در دسترس علاقمندان می باشد علاوه بر آوانگاری لاتین برای تمامی اشعارو واژگان بومی، نسبت به چاپ قبلی اشعار بیشتری را درخود جای داده وشامل کلیه بومی سروده های کمالی تاپایان سال1392   می باشد . ضمنا برای اطلاع دوستداران شعر بومی، کلیه آراء ونظریات منتقدین وصاحب نظرانی که مطالبی در مورد چاپ اول کتاب وکلا شعر بومی درنشریات استان انتشارداده بودند به عنوان مقدمه دراین چاپ آورده شده است.
کمالی ضمن سرودن اشعار بومی به عنوان دغدغه ی اصلی خود،اشعار فراوانی نیزبا زبان معیارچه درقالب غزل،مثنوی،رباعی ودوبیتی وچه درقالب شعرنونیمائی به دوستداران فرهنگ وادبیات جنوب عرضه نموده که سال هاست همراه با مقالات اجتماعی وادبی دیگر درنشریات استان به چاپ می رسدوانتظار می رود به زودی نسبت به انتشار آنها در یک مجلد اقدام نماید.
کمالی با گروه های موسیقی محلی نیز همکاری داشته وبرخی اشعار ایشان توسط گروه مروارید لیان در کاست های «شپ» و«بندری» منتشر گردیده است.همکاری باگروه های سرود دشتستان ازدیگر فعالیت های هنری ایشان محسوب می گرددکه این گروه ها با استفاده از اشعار ایشان سرود های زیبائی را اجرا وبه مردم ارائه نموده اند.
با توجه به باورکمالی مبنی براین که:حفظ وحراست ازفرهنگ وگویش بومی می تواند سهم موثری در تقویت روحیه ی خودباوری مردم هر منطقه داشته باشد وبا توجه به آغاز بومی سرائی ایشان از 1353 وتداوم وپشتکار او دراین مسیر، می توان کمالی را بنیان گذاریا یکی از بنیان گذاران بومی سرائی در دشتستان دانست

استاد کمالی صبح امروز به دلیل بیماری در سن 71 سالگی در برازجان زادگاهش دعوت حق را لبیک گفت.

شعر دشتستون یکی از معروف ترین آثار استاد کمالی

دشتستون فرق سرم تا نُکِ پام سیت بیقرارآویده، بَلکم بیشتر 

لُـکّـه بی اَســو خیــالم بوتِ فهـمیـده چَـهارآویده، بلکم بیشتر 

 دوکْشِه اُمشـو و موکَهـنُـنْـدِنه پاک گُـنْجَلِ شیرِ غم دیرت بیـدَن 

مِی کراخه ی گِـنُمی نی که پُرِ مـوری سـوارآویـده، بلکـم بیشـتر 

 اَور غُربت تو دلم نافِ زمیـن هِـشـته وُ سیلاویه امشـو حُکمن 

 ای خِشَم پاک وِغُناهِشـتِ دره ی گِروه بیـدارآویده، بلکم بیشـتر 

 آرمونم سی یه دعـفه ی دیه شو نصوِ شُـوَل بُنگِ فُـویِز اِشـنُـفتن 

مثِ تـریاکیِ پیری که سی نیم بـسّی خُمارآویده، بلکـم بیشتر 

وختی وَت ری میکُنُم خُرجِ دلُم میله بُنی غصّه ش خالی کردن 

مثِ خلفـه ی که ول آوو پس چَن رو که چِـدارآویده، بلکـم بیشتر 

 مث بَهلِو ور تشـنه ی که سیِ او لَهكِـه عزیزی سی مو بلکم بِختـر 

مث خُشکی سی غُراوی که و طیـفونی دُچارآویده، بلکـم بیشتر 

غلّه کالَل ای موسـُم غرقِ کُله غوره، یِ مسـماله وزنَـگُل پا کُو 

تـِل وتمبال ودره، پاک وشَـدَنْبو نـِدیارآویـده، بلـکـم بیشـتر 

 سر کَـلْوَنْدِ مو افتاده ورشکُـندُمه دل محضِ بُرازگون رفتن 

بخـدا قـسَّمِ رنگـُم وخجالـت مِـِث نارآویـده، بلـکـم بیـشـتر 

توعزیزی سی مواَنّا سی سوخزار خِشو نم نمِ بارون رِختن 

قَـدِ اَفـتو سی خَسـیلی که سِیَـه گیـرِ کُنارآویده، بلکـم بیـشتر 

چه کُنُـم بهـز یُ وَم ور نمیا شرحِ فراق تـُنه دادن بِیشتر 

اِی دریغا که "کمالی" مث لاتِ تُوقمارآویده، بلکـم بیشتر