نوای جنوب:نام پتروشیمی نوری سال‌هاست در سپهر صنعت پتروشیمی ایران می‌درخشد؛ مجموعه‌ای پیشرو که در تولید، صادرات و نقش‌آفرینی در زنجیره ارزش، جایگاهی تثبیت‌شده دارد. اما در پس این جایگاه، همواره یک عنصر تعیین‌کننده حضور داشته است: مدیریتی برخاسته از متن صنعت، نه بیرون از آن.

امروز سکان هدایت این مجموعه در دستان غلامرضا جمشیدی است؛ مدیری که بسیاری او را «مردی عجین با پتروشیمی» می‌دانند. جمشیدی از آن دست مدیرانی است که صنعت را نه در گزارش‌ها، بلکه در میدان عملیات، در کنار مهندسان و کارگران، و در دل پیچیدگی‌های فنی و اجرایی شناخته است. او محصول اتاق‌های تصمیم‌گیری صرف نیست؛ بلکه پرورش‌یافته فضای واقعی تولید است.

در دوره مدیریت او، نوری تنها به حفظ جایگاه خود اکتفا نکرده، بلکه کوشیده است استانداردهای تازه‌ای در بهره‌وری، انضباط عملیاتی و انسجام سازمانی تعریف کند. تأکید بر پایداری تولید، بهینه‌سازی فرآیندها، تقویت روحیه تیمی و توجه به سرمایه انسانی، چهار ستون اصلی رویکرد مدیریتی او را شکل می‌دهد.

کارکنان شرکت از مدیری سخن می‌گویند که فاصله‌اش با خط تولید کوتاه است؛ مدیری که زبان صنعت را می‌فهمد، دغدغه‌های فنی را درک می‌کند و تصمیم‌هایش بر پایه تجربه میدانی و شناخت عمیق از سازوکارهای پیچیده پتروشیمی اتخاذ می‌شود. همین پیوند عمیق با بدنه سازمان، سرمایه‌ای کم‌نظیر برای نوری ایجاد کرده است.

در فضای رقابتی و پرچالش امروز، آنچه یک بنگاه صنعتی را متمایز می‌کند، صرفاً تجهیزات و ظرفیت اسمی نیست؛ بلکه کیفیت رهبری آن است. جمشیدی نشان داده که «مدیریت از جنس صنعت» یعنی حضور، پیگیری، مسئولیت‌پذیری و تلاش بی‌وقفه برای بهبود مستمر. نگاه او، نگاهی کوتاه‌مدت و مقطعی نیست؛ بلکه معطوف به تثبیت جایگاه نوری در افق‌های بلندمدت صنعت است.

پتروشیمی نوری با چنین مدیریتی، نه‌تنها یک شرکت تولیدی، بلکه نمادی از پیوند تجربه، تخصص و تعهد شده است. داستان این مجموعه، داستان مردی است که با صنعت رشد کرده و امروز صنعت را با همان روحیه کار و تلاش هدایت می‌کند؛ مدیری که نامش با نوری گره خورده و نوری را با اراده‌ای استوار به‌سوی افق‌های روشن‌تر رهنمون می‌سازد.